Szkoła snowboardu · odcinek 9

Carving na snowboardzie to moment, w którym jazda zmienia charakter. Deska stoi na krawędzi, wcina się w śnieg i prowadzi Cię po łuku jak po szynach, bez ślizgu. W tym odcinku rozkładam naukę carvingu na kroki, od stania na krawędzi w miejscu do łączenia ciętych skrętów.

autor: piotr

Skręt ślizgowy a cięty – jak poznać różnicę

Najprościej sprawdzić to po śladzie. Po skręcie ślizgowym zostaje na śniegu szeroki, rozmazany pas, a spod deski leci chmura śniegu. Po skręcie ciętym zostaje cienka, czysta linia szerokości krawędzi, jakby ktoś narysował ją nożem. Różnicę słychać też w dźwięku: ślizg szura, a carving syczy albo jest prawie cichy.

Po carvingu wracaj wzrokiem na swój ślad. To najuczciwszy instruktor, jakiego masz na stoku, bo od razu pokazuje, który fragment łuku był cięty, a w którym deska uciekła w ślizg.

Zanim zaczniesz: teren i sprzęt

• Teren: szeroka niebieska trasa, najlepiej rano, zaraz po ratrakowaniu. Twardy, równy sztruks trzyma krawędź najlepiej. Na rozjeżdżonym popołudniowym śniegu i na lodzie nauka idzie znacznie trudniej.
• Prędkość: carving wymaga trochę prędkości, bo bez niej deska nie ma siły wejść w łuk. Nie chodzi o szarżę, tylko o tempo, przy którym czujesz, że deska jedzie, a nie dryfuje.
• Ostre krawędzie: tępe, zaokrąglone krawędzie nie wbiją się w twardy śnieg, choćbyś idealnie ustawił ciało. Jeśli deska nie była serwisowana od dawna, oddaj ją do ostrzenia przed sezonem.
• Buty: bardzo miękkie buty z pierwszego sezonu utrudniają przeniesienie nacisku na krawędź. Nie musisz od razu kupować nowych, ale jeśli buty są już wyjeżdżone, carving to dobry moment, żeby o tym pomyśleć.

Nie potrzebujesz nowej deski. Carvingu nauczysz się na zwykłej desce all-mountain. Sztywniejsza deska z camberem trzyma krawędź pewniej, ale to kwestia dopracowania, a nie warunek wejścia.

Krok 1: kąt krawędzi w miejscu

Carving zaczyna się od kąta, pod jakim deska stoi względem śniegu. Im wyżej postawisz deskę na krawędzi, tym ciaśniej i pewniej będzie ciąć. Ćwicz to najpierw na płaskim, trzymając się czegoś stabilnego albo kolegi.

1. Krawędź od palców. Stań na krawędzi od palców i pchnij kolana do przodu, w stronę stoku. Deska podniesie się na krawędzi. Poczuj, że kąt robisz kostkami i kolanami, a nie pochylaniem tułowia.
2. Krawędź od pięt. Stań na krawędzi od pięt i opuść biodra nisko, jakbyś siadał na niskim krześle. Unieś palce, dociśnij pięty i oprzyj łydki o highbacki. Plecy zostają proste.

Zapamiętaj te dwie pozycje w ciele. Na stoku będziesz robić dokładnie to samo, tylko w ruchu.

Krok 2: trawers na torach

Ustaw się na niebieskiej trasie i jedź w poprzek stoku, lekko w dół, na krawędzi od pięt. Podnieś deskę na krawędź tak jak w miejscu i trzymaj ją tam przez cały przejazd. Za Tobą powinna zostać jedna czysta linia, a nie pas ślizgu. Instruktorzy nazywają to „torami kolejowymi”, bo przy dobrym ćwiczeniu z obu krawędzi zostają równe, cienkie ślady jak szyny.

Potem to samo na krawędzi od palców. Rób kilka przejazdów w każdą stronę, aż linia będzie czysta od początku do końca. Jeśli w połowie zaczyna się rozmywać, zwykle znaczy to, że odpuściłeś kąt albo przeniosłeś ciężar na tylną nogę.

Krok 3: pierwszy łuk cięty

Teraz wykorzystujesz to, co deska ma wbudowane: taliowanie, czyli wcięcie jej boków (sidecut). Deska postawiona na krawędzi i dociśnięta wygina się i sama skręca po łuku o promieniu tego wcięcia. Twoim zadaniem nie jest skręcanie deski, tylko postawienie jej na krawędzi i utrzymanie nacisku.

1. Nabierz tempa. Zjedź kawałek w dół, żeby złapać trochę prędkości.
2. Postaw deskę na krawędzi. Przechyl deskę na krawędź od palców, pchając kolana do stoku, i dociśnij obie stopy równo. Nie obracaj ramion ani bioder.
3. Pozwól desce skręcić. Deska sama wejdzie w łuk. Trzymaj kąt i nacisk, patrz tam, dokąd prowadzi łuk. Deska przetnie linię spadku i zacznie jechać w poprzek stoku.
4. Sprawdź ślad. Dokończ łuk, aż deska zwolni w poprzek stoku. Obejrzyj się na ślad: jeśli jest cienki, to był Twój pierwszy carving.

Powtórz to samo od strony pięt. Większość osób ma jedną stronę wyraźnie słabszą, zwykle pięty. Poświęć jej więcej przejazdów.

Klasyczny błąd: obracanie deski zamiast stawiania jej na krawędzi. Nawyk z nauki skrętów ślizgowych każe wykręcić tułów i wypchnąć tył deski w bok, żeby skręcić. W carvingu to od razu niszczy łuk: wypchnięty tail wpada w ślizg, krawędź puszcza, a na śniegu zostaje rozmazany pas. Zasada jest odwrotna niż wcześniej. Nie obracasz deski, tylko ją pochylasz. Górna część ciała zostaje spokojna i ustawiona wzdłuż deski, a pracują kostki, kolana i biodra. Jeśli po łuku spod deski leci chmura śniegu, to prawie zawsze znak, że skręciłeś zamiast przechylić.

Krok 4: łączenie ciętych skrętów

Kiedy pojedyncze łuki z obu stron są czyste, zaczynasz je łączyć. Najtrudniejsze jest przejście z krawędzi na krawędź, bo przez chwilę deska jest płaska i nie trzyma.

1. Koniec łuku nisko. Pod koniec łuku jesteś nisko, w ugiętych nogach, bo to one trzymały nacisk.
2. Zmiana krawędzi z wyprostu. Wyprostuj się lekko, żeby odciążyć deskę. W tym momencie przenieś ciężar nad deską na drugą stronę i przejdź przez płaską deskę na drugą krawędź.
3. Nowy łuk w ugięciu. Na nowej krawędzi znów się ugnij i dociśnij. Deska wejdzie w kolejny łuk.

Rytm to ugięcie, wyprost, ugięcie. Na początku rób długie, szerokie łuki przez całą szerokość trasy. Krótsze i szybsze skręty przyjdą później, gdy przejście przez płaską deskę przestanie Cię stresować.

Dwa ćwiczenia, które przyspieszają naukę

• Liczenie łuków.  jedź carvingiem i przy każdej zmianie krawędzi licz na głos „raz” i „dwa”. Równe tempo zmusza Cię do symetrycznych łuków i od razu pokazuje, która strona jest słabsza.
• Ręka na śniegu.  przy skręcie na krawędzi od palców spróbuj dotknąć dłonią śniegu od strony stoku. Żeby tam sięgnąć, musisz nisko zejść i mocno postawić deskę. To dobry test kąta, ale rób go dopiero wtedy, gdy łuki są już pewne.

Kiedy wiesz, że już carvujesz

Umiesz carvować, gdy na średnio stromej niebieskiej trasie zjeżdżasz od góry do dołu łuk za łukiem, a za Tobą zostają cienkie linie bez rozmazanych fragmentów. Nie musi to być szybka jazda ani głębokie przechyły. Czysty ślad przy spokojnym tempie jest wart więcej niż efektowny, ale ślizgowy zjazd.

Na koniec jedna uczciwa uwaga: carving przyspiesza. Wybieraj puste fragmenty tras, rozglądaj się przed każdym łukiem i pamiętaj, że osoba poniżej Ciebie ma pierwszeństwo.

Jeśli Twoje krawędzie są po sezonie tępe albo pokrzywione, deskę możesz oddać do serwisu w snowboardshop.pl – ostre krawędzie to połowa sukcesu w nauce carvingu.

Co dalej?

Gdy carving na niebieskich trasach jest pewny, czas poszerzyć repertuar. Kolejny krok to jazda switch, czyli drugą nogą do przodu, a potem strome stoki i muldy, gdzie cięte i ślizgowe skręty trzeba łączyć zależnie od terenu. Jeśli łuki wciąż uciekają w ślizg, wróć do odcinka o pierwszych skrętach i dopracuj prowadzenie z przedniej nogi.